7 juli 2025. De eerste nationale artsenstaking in 25 jaar loopt nog tot 18 uur. Consultaties zijn geschrapt, operaties uitgesteld, en ook op sociale media groeit de storm. Facebook, LinkedIn en X staan vol reacties van artsen die hun frustraties uiten, zowel tegenover de overheid als tegenover collega’s die de staking bekritiseren.

Wat opvalt: de actie verdeelt niet alleen politiek, maar ook de zorgsector zelf. Veel artsen stellen duidelijk dat ze geen privileges verdedigen, maar hun beroep. En toch, zo klinkt het op sociale media, “worden we de voorbije dagen al te vaak weggezet als wereldvreemd, geldbelust of, erger nog, als tegenstanders van de patiënt.”

In De Tijd uitte professor huisartsgeneeskunde Geert Goderis zijn bezorgdheid over de staking. Hij vraagt zich af of dit protest het vertrouwen tussen arts en patiënt niet schaadt, en schreef: “Dit dreigt het imago van onze beroepsgroep nog meer schade toe te brengen.”

Die kritische toon wordt in dezelfde krant gedeeld door huisarts Yen Deledicque. In zijn opiniestuk schrijft hij: “Twee artsensyndicaten hebben in een vlaag van zinsverbijstering aangekondigd dat dit wetsvoorstel dermate kwaadaardig is dat een staking noodzakelijk is voor het welzijn van zowel artsen als patiënten.”

Op sociale media lokte vooral het opiniestuk van Goderis heel wat reacties uit, vooral van artsen die zich niet herkennen in dat beeld. Velen vinden dat de focus op imago het echte probleem verdoezelt: de structurele druk, de afkalvende autonomie en de toenemende politiek-ideologische inmenging in hun werk. “Alsof het imago belangrijker is dan de fundamentele uitholling van ons beroep.” 

Ze wijzen erop dat de staking geen doel op zich is, maar een uiting van structurele frustratie. “Artsen staken niet lichtzinnig. Het feit dat dit pas na 25 jaar opnieuw gebeurt, zegt genoeg.”

Geen applaus voor politici

“De grote actiebereidheid van artsen en andere zorgverleners duidt op een dieperliggende oorzaak dan enkel supplementen,” werpt een huisarts op. “Dat de politieke verantwoordelijken hier maar eens goed over nadenken in plaats van aan goedkope framing te doen. Tijdens COVID werd geapplaudisseerd voor de zorgverleners, maar… niet voor politici.”

In de media wordt de staking vaak herleid tot een discussie over supplementen, is een andere vaststelling op sociale media. “Veel verslaggevers volgen klakkeloos het discours van minister Vandenbroucke,” luidt het. Of zoals een arts het kernachtig samenvatte: “Het debat over de supplementen is een populistisch debat. Wat er echt speelt, zijn pogingen om de vrije keuze voor patiënten te ondergraven en erkenningen en voordelen afhankelijk te maken van beleidstrouw.”

Nogal wat artsen stellen de neutraliteit van sommige media in vraag: “Spijtig dat de laatste weken enkel diegenen die pro-kaderwet zijn en pro-Vandenbroucke uitgebreid in de populaire media hun ding mogen zeggen. Opgezet spel?” En: “Het is schandalig om steeds alle problemen van de gezondheidszorg op de artsen te schuiven. Alsof het falen van de gezondheidszorg hun schuld is.”

Harde reacties op ziekenfondsen

De publieke tussenkomst van Paul Callewaert, topman bij Solidaris, werkte voor veel artsen als een rode lap op een stier. Zijn uitspraak dat artsen “eigenlijk tegen de patiënt staken” werd niet alleen als fout, maar ronduit onethisch ervaren. “Wat een haatcampagne tegen de hardwerkende artsen die elke dag zoveel doen voor hun patiënten,” reageert een arts fel. 

De kritiek beperkt zich niet tot deze ene uitspraak. Er rijst een fundamentele vraag: “Waarom zijn er zoveel mutualiteiten met aparte structuren en kleuren? Wat rechtvaardigt de complexiteit en de versnippering? Is dat efficiënt?” 

Steeds vaker klinkt de roep om een afschaffing van de ziekenfondsen in hun huidige vorm, ingegeven door de nood aan transparantie, neutraliteit en vertrouwen. “Solidaris lijkt vooral zijn politieke lijn te verdedigen. Niet die van de patiënt,” klinkt het op sociale media.

“Er is geen plan B”

Wat als straks de artsen afhaken? Wat als jonge zorgverleners geen toekomst meer zien in een beroep dat langzaam uitgehold wordt door controledwang, wantrouwen en het verlies van professionele autonomie? “Er is geen plan B als de input van de artsen stilvalt.” Een andere arts vult aan: “Er is evenmin een plan B als alle subsidies die de artsen zelf genereren voor innovaties wegvallen.”