De recente onthulling van een intern rapport van het RIZIV uit 2020 heeft het debat over de aanpak van langdurig zieken opnieuw aangewakkerd. Volgens het rapport zou ongeveer 59 procent van de gecontroleerde patiënten in feite arbeidsgeschikt zijn. “Dit rapport toont vooral aan dat het systeem al jaren mank loopt. Het is te eenvoudig om dat nu op de schouders van de artsen te leggen,” zegt dr. Patrick Emonts, voorzitter van BVAS.
Het document, opgesteld door drie arts-inspecteurs, legt structurele tekortkomingen bloot in de controle op arbeidsongeschiktheid. Voor BVAS-voorzitter dr. Patrick Emonts is dat cijfer op zich minder belangrijk dan de bredere context.
Volgens BVAS kan een duurzame terugkeer naar werk niet steunen op een beleid dat vertrekt vanuit wantrouwen of sanctionering. Re-integratie moet in de eerste plaats een medisch onderbouwd en multidisciplinair traject zijn. “Een beleid dat inzet op controle en sancties mist zijn doel,” zegt Emonts. “We hebben nood aan een coherent traject, waarin de medische realiteit van de patiënt centraal staat.”
Het artsensyndicaat wijst erop dat het profiel van langdurig zieken de voorbije jaren sterk is veranderd. Mentale en psychosociale aandoeningen spelen een steeds grotere rol, wat een meer genuanceerde aanpak vereist. “Veel van deze aandoeningen zijn niet zwart-wit,” aldus Emonts. “Een terugkeer naar werk moet daarom geleidelijk gebeuren, met voldoende omkadering en respect voor de draagkracht van de patiënt.”
“De arts is geen controleur”
Een belangrijk aandachtspunt in het standpunt van BVAS is de positie van de arts. De organisatie waarschuwt voor beleidsmaatregelen die artsen impliciet of expliciet in een controlerende rol duwen. “De behandelend arts is geen controleur,” benadrukt Emonts. “Hij begeleidt zijn patiënt vanuit een therapeutische relatie. Als je die rol vertroebelt, ondergraaf je het vertrouwen dat essentieel is voor goede zorg.”
Volgens Emonts dreigt een verkeerde beleidsfocus averechts te werken. “Als patiënten het gevoel krijgen dat hun arts hen moet ‘screenen’ voor het systeem, dan krijg je minder openheid. Dat leidt net tot slechtere inschattingen en minder succesvolle re-integraties.”
Gedeelde verantwoordelijkheid
BVAS pleit daarom voor een gedeelde verantwoordelijkheid in het re-integratiebeleid. Niet alleen artsen, maar ook patiënten, werkgevers, ziekenfondsen en overheidsinstanties moeten volgens de organisatie hun rol opnemen. “Dit is een collectieve uitdaging,” zegt Emonts. “Je kan niet verwachten dat één actor, en zeker niet de arts, dit probleem oplost.”
Het artsensyndicaat steunt in dat kader ook de geplande hoorzittingen in de Commissie Sociale Zaken van de Kamer: “Die hoorzittingen zijn een kans om eindelijk de structurele problemen te benoemen en aan te pakken.”
Systeemfouten
De kernboodschap van BVAS is duidelijk: de cijfers uit het RIZIV-rapport mogen niet leiden tot simplistische conclusies of schuldtoewijzing. “We moeten weg van de zondeboklogica,” besluit Emonts. “Artsen hebben deze systeemfouten niet veroorzaakt en kunnen ze ook niet alleen oplossen. Wat we nodig hebben, is een realistisch beleid dat vertrekt vanuit samenwerking en medische expertise.”
> Lees ook: Kunnen 59% van de langdurig zieken werken? Wat het DGEC-rapport écht zegt
Laatste reacties
S VANDEVELDE
16 april 2026Als ik lees dat de ‘zogezegde psychische patiënten, die zogezegd een depressie of een burn-out hebben’ niet behoren tot diegenen die een echte ziekte hebben, komen mijn haren recht te staan. Ik begeleid veel van die ‘zogezegd’ psychische patiënten en met een beetje empathisch vermogen kan je al invoelen dat velen van hen ook echt ziek zijn. Het lijkt me vooral erg als je als patiënt met ernstige psychische klachten terecht komt bij een arts die er al op voorhand vanuit gaat dat je maar doet alsof en je simpelweg niet wil werken.
Edouard WITTERS
16 april 2026De schuld van de langdurige zieken ligt zeker bij de artsen, die gewoon uit angst om patiënten, en in kleine gemeenschappen, ganse families te verliezen, wanneer ze geen "briefke" schrijven.
Er zijn gevallen genoeg gekend van langdurige zieken, die een schone bijverdienste hebben door tijdens hun ziekteperiode te gaan bijklussen.
We spreken dan natuurlijk niet van diegenen die een echte ziekte hebben, maar van de zogezegde ruglijders, de zogezegde psychische patiënten, die zogezegd een depressie hebben, de zogezegde burn-outs, pathologie ingevoerd door een socialistisch minister, die er zijn omwille van het feit dat ze taken op het werk krijgen die ze niet graag hebben of omdat ze met hun werk"makkers" niet overeenkomen, etc.
Onze artsen zouden beter gericht voorschrijven en de raadsgeneesheren van de mutualiteiten zouden beter wat minder politieke belangen dienen, zodat ze veel sneller iemand een herintegratietraject kunnen voorstellen.
In de dagelijkse praktijk komt men veel van dergelijke "profiteurs" tegen.
Regelmatig zie ik gezonde mensen, die al tientallen jaren op ziekenkas staan en die zelfs niet meer weten waarom ?
we kennen eveneens veel artsen, die aan de patiënt vragen : hoe lang wil je thuis zitten ?
Vindt men dat normaal ?
Afijn, het systeem is rot en er is enorm veel profitariaat en zolang artsen met dergelijke mentaliteit rondlopen, kan er geen oplossing gevonden worden.