Het Verzekeringscomité liet maandagmorgen het regelgevingsproces voortzetten op het voorschrijfverbod door huisartsen van CT-scans van de lumbale wervelkolom. Er ontbrak een meerderheid om het te stoppen. Dus blijft men verder in die zin evolueren, weliswaar onder voorwaarden: een werkgroep moet tegen de zomer van 2026 alternatieve besparingen voorstellen om de gevreesde negatieve gevolgen in de praktijk te vermijden.

Het Verzekeringscomité kwam maandagochtend met een “ja, maar” op de proppen, met vérstrekkende gevolgen. De maatregel om de toegang tot CT-scans van de lumbale wervelkolom voor huisartsen te beperken, doorloopt de administratieve procedure. De volgende stappen zijn de Raad van State en de publicatie in het Belgisch Staatsblad. De artsensyndicaten kijken streng toe.

Dr. Marcel Beauval (GBO), die zich tijdens de debatten fel tegen deze beperking verzette, wil de waargenomen goedkeuring nuanceren. “Wij zijn geen revolutionairen, maar evolutionairen. En we waren niet in de meerderheid in dit debat”, vat hij samen. Hoewel de vakbondsbank de kern van het probleem (het overmatig gebruik van medische beeldvorming en de negatieve gevolgen daarvan) niet betwist, is zij het radicaal oneens met de gekozen methode.

Dr. Beauval wordt in zijn pleidooi gesteund door de vertegenwoordigers van Bvas (Franstalige vleugel). Nog veelzeggender is dat de ziekenfondsen zelf zich hierbij aansloten en toegeven dat de voorgestelde remedie wellicht niet geschikt is vanwege de te verwachten negatieve effecten. De GBO-vertegenwoordiger was wel verbaasd over het volledige stilzwijgen van de Nederlandstalige vakbondsafvaardiging.

“Giftig” en contraproductief

Voor Dr. Beauval botst de boekhoudkundige logica van het Riziv hard met de realiteit in het veld. De huisarts van de GBO aarzelt niet om de maatregel als “giftig” te bestempelen en hekelt in de eerste plaats een flagrante discriminatie: de lijst van bevoegde voorschrijvers omvat voortaan alle disciplines, waardoor de huisartsgeneeskunde de facto wordt geïsoleerd.

Maar het is vooral het financiële en gezondheidsgerelateerde boemerangeffect dat Marcel Beauval zorgen baart. Hij wijst erop dat het beperken van de toegang tot de voorschrijver de klinische behoefte -al dan niet gerechtvaardigd- niet wegneemt. Het onmiddellijke risico is dat deze aanvragen terechtkomen bij aanzienlijk duurdere kanalen, of het nu gaat om spoeddiensten of gespecialiseerde consulten.

Nog kritischer is dat deze automatische verschuiving naar MRI-scans de diensten waar de wachttijden al problematisch zijn, dreigt te verstikken. “In Brussel worden patiënten al naar Aalst gestuurd; in Luik moet men naar Tongeren”, illustreert Dr. Beauval om de logistieke absurditeit te benadrukken waarmee patiënten worden geconfronteerd. Uiteindelijk zal het doel van budgettaire besparingen waarschijnlijk niet worden gehaald, omdat de extra kosten als gevolg van deze complexere zorgtrajecten de verwachte besparingen op beeldvorming tenietdoen.

Deadline op 1 juli

Er werd voorlopig een compromis gevonden. De medicomut kreeg de opdracht om onmiddellijk een werkgroep op te richten.

Dat om alternatieve compenserende maatregelen vast te stellen om dezelfde besparingen te realiseren, maar dan op basis van feitelijke criteria en niet via een forfaitaire uitsluiting van huisartsen. De deadline is gepland rond 1 juli, de vermoedelijke datum waarop de maatregel daadwerkelijk van kracht wordt.

“Als we snel werken, zou dat kunnen lukken”, hoopt Dr. Beauval, die hierin een laatste (kleine) kans ziet om het tij te keren.

Steek onder water naar radiologen

In dit complexe dossier wijst Dr. Beauval ook op de verantwoordelijkheid van de initiatiefnemers van de maatregel: de radiologen. Hoewel hij toegeeft dat sommige voorschrijvers wat laks zijn, legt hij de bal bij de uitvoerders.

Hij richt zich met name op de “consultatievergoedingen”. Die zijn bedoeld om de radioloog te vergoeden voor zijn advies over de relevantie van het onderzoek voordat het wordt uitgevoerd, maar volgens hem worden ze misbruikt. “Helaas gebeurt dit bijna altijd na het onderzoek. In plaats van een advies dat een onnodig onderzoek annuleert, krijgen we een advies dat zegt ‘jammer’, en dan wordt er nog een onderzoek gedaan”, bekritiseert hij.

De boodschap is duidelijk: voordat de toegang voor huisartsen wordt afgesloten, zou iedereen eerst "voor zijn eigen deur" moeten vegen.