“Trek remgeld op naar minstens 10 euro”

Onlangs ging Medi-Sfeer in debat over actuele beroepsperikelen met een Lokale Kwaliteitskring (LOK) van Hasseltse huisartsen. Weer werd de gapende kloof blootgelegd  tussen het overheidsbeleid en de praktijk op het terrein. Tekens aan de wand zijn de forse werkdruk, de toenemende controlezucht van bovenaf en het verlies aan maatschappelijke en financiële erkenning voor de huisarts.

De evaluatie van het beleid was zo al niet schitterend. En toen was de snoeiharde besparingsmaatregel (afschaffing Impulseo) van de Vlaamse regering nog net niet bekend. De LOK van de huisartsenkring Herkenrode kwam er op initiatief van dr. Robert Nailis. Die moest  wegens privé-omstandigheden verstek geven. Dr. Bert De Graaf verving hem. Met zijn Nederlandse roots stelde hij dat de zorgstructuur bij onze Noorderburen zeker niet beter is dan die bij ons: met harde en soms wrede keuzes die artsen daar moeten maken rond leeftijd en dure behandelingen. Maar ook bij ons gaat het een bedenkelijke richting uit. Niet het minst wegens almaar meer veeleisende patiënten en hun groeiende  vraag om ‘instant geneeskunde’.

Dat vergt van artsenwege een assertieve en zakelijke houding bij sommige patiënten die al te veel ruimte willen innemen. Bijvoorbeeld met een tussenkomst als: "Ik wil één of twee punten aanraken en geen drie, vier, zes dingen met u bespreken. Dat is asociaal tegenover patiënten die langer in de wachtkamer moeten wachten."

Verder tast de veralgemening van het derdebetalersysteem en het e-Attest de gepercipieerde waarde van de consultatie ernstig aan. Door het symbolisch bedrag  van 1 euro bij verhoogde tegemoetkoming ontbreekt elk bewustzijn van de werkelijke kostprijs van de zorg, klonk het unisono. Die veralgemeende derdebetaler moet weg want zo ontstaat een consumptiehouding waarbij patiënten voor de kleinste wens aankloppen. De meeste huisartsen van de LOK pleitten daarnaast uitdrukkelijk voor een remgeldverhoging naar circa 10 tot 15 euro per consultatie. “Nogal wat patiënten klagen over minimale medische kosten, maar ze geven wel geld aan niet-essentiële zaken zoals sigaretten.” Aan de arts om echt kwetsbare patiënten te ontzien met een matiger tarief.

Artsenwelzijn
Het refrein dat huisartsen als zelfstandigen alle financiële risico's dragen terwijl zij dagelijks uren onbetaald werk verrichten via telefonische adviezen en administratie, klonk ook hier weer luid. De talrijke patiëntenstops kwamen er onder meer als bescherming tegen overbelasting. “De zorg werd inhoudelijk bovendien complexer door vergrijzing, polypathologie en opvang van psychische problemen”, duidde een jonge vrouwelijke huisarts.

De zorg om het eigen artsenwelzijn botst dan weer met de vaststelling dat de meeste huisartsen volgens een korte rondvraag in de zaal zelf geen vaste huisarts willen. Waarom? “De meeste artsen zijn slechte patiënten”; “Vele artsen minimaliseren klachten of consulteren informeel een collega”, luidde de verantwoording. Al gaf men ook wel toe dat een externe vaste huisarts een objectieve benadering bij problemen garandeert.

Ziekenfondsen, DGEC
Ziekenfondsen ziet de LOK weinig verrassend als een verzuilde, geldverslindende tussenlaag. “Welke functie hebben ze eigenlijk? Hun argument dat ze de patiënt voorlichten vind ik de grootste flauwekul die er bestaat”, aldus een veelbetekenende oprisping. “Hevel hun administratieve taken over naar het RIZIV, stort hun geldopslopende middelen direct in de zorg.”

Recent lekten plannen uit van de DGEC (Dienst Geneeskundige Evaluatie en Controle) om te gaan werken met een gemiddelde minimumconsultatieduur en met consultatieplafonds. Elke huisarts die buiten dat stramien valt, zou dan zelf de redenen daarvoor moeten aantonen. Die bemoeizucht van zowel de DGEC als minister Frank Vandenbroucke (Vooruit) stuit op bakken verontwaardiging. Vanwaar dat systematische wantrouwen van de overheid? “We voelen ons als kleuters behandeld. Dergelijke plafonds bestraffen grondige zorg of efficiënte artsen”, was de teneur. “Het beleid luistert enkel naar adviseurs uit wijkgezondheidscentra die niet representatief zijn voor de praktijk.”

Spoed
Dat er flink wat mank loopt in onze zorgstructuur, bewijst de moeilijke verhouding tussen huisartsen en spoeddiensten, al lost men dat in Hasselt doorgaans wel pragmatisch op. Maar het is een feit dat spoeddiensten overbelast raken door patiënten die zonder dringende noodzaak langskomen, vaak om wachttijden bij huisartsen te omzeilen of meteen onderzoeken (zoals een MRI) af te dwingen. Vandaar een pleidooi voor een verplichte, bindende triage via 1733 en de 112-centrale. Waar spoedartsen huisartsen soms verwijten te snel door te sturen, verdedigen de huisartsen zich: tijdens weekendwachten bij onbekende patiënten beschikken ze niet over een lab en kunnen ze geen onverantwoorde  risico’s nemen. Een financiële drempel zoals 100 euro instapgeld kan maken dat de Spoed voorbehouden blijft voor acute noodgevallen zoals trauma's, hart- en longproblemen.

U wil op dit artikel reageren ?

Toegang tot alle functionaliteiten is gereserveerd voor professionele zorgverleners.

Indien u een professionele zorgverlener bent, dient u zich aan te melden of u gratis te registreren om volledige toegang te krijgen tot deze inhoud.
Bent u journalist of wenst u ons te informeren, schrijf ons dan op redactie@rmnet.be.