De ziekenfondsen willen dat de artsen 150 miljoen euro besparen op hun honoraria, zoals gevraagd door minister Vandenbroucke. Dat terwijl de artsen in 2025 volgens de laatste ramingen slechts 21 miljoen euro boven hun budget uitkomen. Bvas vraagt zich af waarom de artsen het leeuwendeel van de besparingslast moeten dragen, terwijl overschrijdingen bij de medische huizen en elders onbesproken blijven.

“We zijn momenteel aan het onderhandelen met de ziekenfondsen,” zegt prof. Stan Politis, mede-onderhandelaar voor Bvas. “We willen als artsen wel degelijk een belangrijk deel van de rit samen afleggen op zoek naar de nodige besparingen. Maar wanneer het alle hens aan dek is, is het de bedoeling dat iedereen de roeispanen vasthoudt en meedoet.”

In de opdrachtenbrief van minister Vandenbroucke wordt aan de artsen gevraagd om een besparing van 150 miljoen euro te realiseren. De ziekenfondsen hebben dit vrijwel klakkeloos vertaald naar een lijst maatregelen die 150 miljoen euro moeten opbrengen in de artsenhonoraria.

Politis wijst erop dat de artsen eerder al voor 62,2 miljoen besparingen kregen opgelegd die ingaan op 1 januari 2026. “Nu komt dit erboven op. Een deel van de besparingen willen de artsen alleen op zich nemen, zelfs meer dan de helft van de gevraagde 150 miljoen. Maar om de rest van de besparingen rond te maken, moeten ook enkele taboes van de ziekenfondsen en de minister aangesproken worden.”

De technische ramingen van 17 september 2025 tonen aan dat de artsenhonoraria in 2025 naar verwachting met 31 miljoen euro boven de vooraf bepaalde doelstelling uitkomen. Als je rekening houdt met de gereserveerde bedragen - voor nog niet uitgevoerde of nog voorziene maatregelen - dan gaat het om een overschrijding van slechts 21,263 miljoen euro op een totaalbudget van 11,6 miljard euro, dat is amper 0,18%.

“Vergelijk dat met de medische huizen, die 15,386 miljoen meer uitgaven dan voorzien op een budget van 388,6 miljoen. Dat is een overschrijding van 3,96%. En toch worden de medische huizen in de besparingsnota van de ziekenfondsen volledig ontzien,” aldus Politis.

Ook in medische huizen werken artsen Als er volume-en prijs-maatregelen afgesproken worden, is het niet oké dat aan de medische huizen als aparte overeenkomstencommissie geen inspanning wordt gevraagd.  “We vragen ons af of er sprake is van ideologische of politieke motieven achter deze selectieve aanpak.”

Dat er bespaard moet worden, staat buiten kijf. “Maar het huidige voorstel legt de grootste verantwoordelijkheid bij één beroepsgroep, wat de indruk wekt dat precies zij de oorzaak zijn van de budgettaire kloof tussen geraamde uitgaven en de doelstelling voor 2026. Dat weerspiegelt helemaal niet de realiteit.”

“En er is ook ruimte om te besparen op overbodige regelgeving en op dure, inefficiënte praatbarakken, zonder de zorgkwaliteit aan te tasten. Dergelijke momenten zou men ook moeten gebruiken om de juiste zorg op de juiste plaats te laten plaatsvinden. De ziekenfondsen weten exact wat hiervoor nodig is. Maar blijkbaar is het deficit niet diep genoeg om hier gehoor aan te geven.”

Tijd voor andere oplossingen
De eenzijdige focus op artsenhonoraria is niet houdbaar, besluit hij. “Als de besparingen geloofwaardig en duurzaam moeten zijn, dan moeten ook de ziekenfondsen hun verantwoordelijkheid nemen en durven kijken naar alle overschrijdingen in het systeem, ook die waar nu nog liever niet aan geraakt wordt. De artsen zijn bereid een bijdrage te leveren die evenredig is aan het gewicht van de artsenhonoraria in het totale budget van de ziekteverzekering. Maar het is tijd om een aantal taboes te slopen zodat de kosten ook structureel verlaagd kunnen worden.”

> Verzekeringscomlté buist besparingsvoorstellen 2026