De discussie over artseninkomens blijft nazinderen. Nadat De Morgen de voorbije week cijfers publiceerde over de artseninkomens, mengt Mieke Vogels (Groen) zich in het debat. Ze waarschuwt dat België "met een rotvaart naar een geneeskunde met twee snelheden" evolueert.

De voormalige Vlaamse minister van Welzijn en Gezondheid ziet in de cijfers een aanwijzing dat de gezondheidszorg steeds meer "een economisch verdienmodel" wordt. Ze wijst erop dat een aanzienlijk aantal artsen via een vennootschap werkt en dat sommige specialisten inkomens realiseren die vergelijkbaar zijn met of hoger liggen dan die van toppolitici.

Ook de ziekenfondsen krijgen ervan langs. Ze verwijst naar de recente communicatie van het Nationaal Intermutualistisch College (NIC) over de drie thuisverpleegkundigen die op vier maanden tijd voor meer dan 235.000 euro factureerden. "Door de drie zelfstandige verpleegkundigen onder de bus te gooien, bekladt het NIC die hele beroepsgroep", schrijft Vogels. 

Daarbij maakt ze een vergelijking met de inkomensverschillen in de zorg. "Het loon van de radioloog met een eigen vennootschap is gemiddeld 18.000 euro per maand. De verpleegkundige die het onderzoek voor hem doet, de machine bedient en de foto's neemt, moet rondkomen met gemiddeld 2.500 euro per maand."

Vogels vraagt zich af waarom de mutualiteiten wel publiek communiceren over onregelmatigheden bij verpleegkundigen, maar veel minder nadrukkelijk reageren op de hoge inkomsten van bepaalde artsenspecialismen. "Waarom reageerden de ziekenfondsen zo zuinigjes op de overconsumptie van radiologen, orthodontisten en oogartsen? Waarom moeten we hiervoor rekenen op onderzoeksjournalistiek?", vraagt ze zich af.

Een machtig zorgconcern
Daarnaast omschrijft ze de mutualiteiten als "een concern, een verzameling van bedrijven die via allerlei kruis- en dwarsverbindingen verstrengeld zijn". Ze wijst erop dat ziekenfondsen producten en diensten aanbieden waarvan ze tegelijk mee de terugbetalingsvoorwaarden bepalen. "Hun macht wordt verankerd doordat wetten en decreten die verzuiling steeds weer bevestigen." Dat status quo belemmert, schrijft ze, elke vernieuwing.

Vogels verwerpt ook het argument dat hoge artseninkomens vanzelfsprekend zijn omdat artsen lang studeren en pas laat aan hun loopbaan beginnen. Ze benadrukt dat de opleiding van artsen grotendeels wordt gefinancierd met belastinggeld. "Artsen in universitaire klinieken of in groepspraktijken werken in loondienst, ervaren dit niet als staatsgeneeskunde, hebben een mooi loon en een hoog pensioen."

Geen onderonsje meer
Ook de evolutie naar meer private zorg baart haar zorgen. "Het model van toegankelijke geneeskunde is vandaag al in volle ontbinding", schrijft ze. "Terwijl de winstmarges van de meeste artsen stijgen, betaalt de patiënt steeds meer zelf voor zijn gezondheidszorg. Ziekenfondsen gedragen zich ondertussen als privébedrijven en beconcurreren elkaar bij het verkopen van extra hospitalisatie- of tandverzekeringen."

Daarbij viseert ze "de villageneeskunde" en private zorgcentra die steeds vaker met extern of internationaal kapitaal werken. "We evolueren met een rotvaart naar een geneeskunde met twee snelheden. Wie geld heeft, wordt sneller en beter geholpen in de privékliniek. Wie de middelen niet heeft, komt op wachtlijsten terecht."

Vogels vindt dat een hervorming van de gezondheidszorg niet mag worden uitgewerkt door artsen en ziekenfondsen alleen. "Artsen en ziekenfondsen verdedigen niet langer het belang van de patiënt. Ze vinden elkaar in de verdediging van hun eigen conservatieve en lucratieve positie, opgebouwd met overheidsgeld", schrijft ze.

Daarom mag de hervorming van de gezondheidszorg volgens Vogels "geen onderonsje zijn tussen artsen en ziekenfondsen".

Lees ook:
> Drie thuisverpleegkundigen factureerden op vier maanden tijd voor meer dan 235.000 euro
> Radiologen reageren op dossier over artseninkomens: "Een jaarrekening vertelt niet het hele verhaal"