Thomas Gevaert, voorzitter van het Kartel, windt er geen doekjes om. “Wat mij betreft mag het ingangsexamen geneeskunde afgeschaft worden. Het is een selectie op wie goed scoort op exacte vakken, niet op wie een goede arts zal zijn.” En met de opkomst van AI wordt het examen ook steeds meer fraudegevoelig, argumenteert hij.
Gevaert behoorde tot de allereerste lichting die het examen aflegde. “Voor ons was dat een veredelde IQ-test,” zegt hij. “Nooit begrepen waarom het zo’n sterke focus kreeg op wiskunde en wetenschappen. Alsof dat de enige competenties zijn die een arts nodig heeft.”
Volgens Gevaert is de premisse van het examen fundamenteel verkeerd. “Geneeskunde vereist een waaier aan competenties,” zegt hij. “En die verschillen van subdiscipline tot subdiscipline. Cardiologie vraagt iets anders dan huisartsgeneeskunde, dan psychiatrie, dan geriatrie. Maar dat ingangsexamen blijft hangen in één smal hokje.”
Dat het systeem zou zorgen voor ‘betere’ artsen, noemt hij een mythe. “Het is een selectie op wie goed scoort op exacte vakken, niet op wie een goede arts zal zijn. Medisch inzicht, empathie, communicatievaardigheid, stressbestendigheid: die aspecten laat het examen compleet links liggen.”
Daarnaast, waarschuwt Gevaert, werkt het systeem sociale ongelijkheid in de hand. “Iedereen met middelen stuurt zijn of haar kinderen naar dure cursussen,” stelt hij. “Dat leidt tot een tweesporensysteem. De ene groep bereidt zich maandenlang voor met studiebegeleiders, de andere probeert er zonder die steun door te geraken. Jongeren offeren hun laatste jaar middelbaar op aan bijlessen en extra cursussen.”
Met de heisa over het aangetoonde gebruik van ChatGPT door sommige deelnemers is er recent een bijkomend, reëel risico opgedoken. “Met de opmars van AI wordt het ingangsexamen steeds meer fraudegevoelig,” zegt Gevaert.
En dan is er de realiteit op het terrein: de wachtlijsten, artsen die de taal niet machtig zijn, jonge artsen die minder werken en de uitstroom naar andere, niet-medische jobs. “We roepen om oplossingen, terwijl we een deel van onze jongeren de toegang tot de opleiding ontzeggen,” zegt Gevaert.
Volgens hem is het tijd om de markt haar werk te laten doen. “Laat de markt met vraag en aanbod haar werk doen. Waarom blijven we koppig vasthouden aan bureaucratische gedrochten als een ingangsexamen en planningscommissies?”
Hij erkent dat er een bezorgdheid is rond de kost voor de sociale zekerheid. “Dat is het enige argument dat ik nog enigszins begrijp. Maar zelfs dat houdt niet helemaal stand. Dankzij het vrij verkeer van personen binnen de EU stromen er nu al buitenlandse artsen binnen. Willen we die kost écht beheersen, dan moeten we inspelen op terugbetalingsmodaliteiten en uitgaven monitoren en bijsturen waar nodig.”
Zijn conclusie is duidelijk: “Ik geloof niet in een overheid die alles tot in de puntjes kan sturen. Ik geloof in een gezonde mix van overheid en marktwerking. Het ingangsexamen verstoort die balans.”
Lees ook : Fraude ingangsexamen geneeskunde - Demir laat alle examens onderzoeken









Laatste reacties
Chris VAN DER LINDEN
29 augustus 2025Volledig akkoord. Te veel artsen, en met name specialisten hebben gemiddeld minder empathie. En dat is geen verwijt, dat is gewoon de selectie, die plaatsvindt door het systeem, maar wel een goede communicatie met patiënten in de weg staat.
Dr Chris van der Linden, neuroloog
Willem Ceuppens
28 augustus 2025Logisch en wetenschappelijk willen en kunnen denken (wat ook leerbaar is), is toch alleszins een "noodzakelijke voorwaarde " voor het goed kunnen uitoefenen van het artsenberoep (in elk onderdeel), maar het is inderdaad geen "voldoende voorwaarde" daartoe.
Bepaalde vaardigheden of potentiële vaardigheden (empathie bijvoorbeeld of verantwoord ethisch handelen) zijn nu eenmaal minder goed objectief te testen.. Zo'n ingangsexamen heeft dus slechts beperkte zin....
Beter zou men (voor de wel testbare noodzakelijke vaardigheden) aan de kandidaten een jaar op voorhand een gedetailleerde lijst met leerdoelen overhandigen, eventueel de aanbevolen boeken of documentatie daarbij én de volgorde waarin die best verwerkt worden.
Na een eerste uitgebreide toetsingsproef, waarbij feedback wordt gegeven, kan dan een definitief vergelijkend examen volgen... Een examen dient vooral trouwens om nog iets bij te leren...
Louise ERENS
28 augustus 2025Los van het feit hoeveel nieuwe dokters we nodig hebben: is het ingangsexamen er ook niet gewoon omdat Geneeskunde een dure opleiding is en om een watervalsysteem in deze opleiding te vermijden? Alle studenten betalen evenveel per studiepunt aan de Vlaamse universiteiten; als je het klassieke watervalsysteem dan ook moet toepassen op de richting Geneeskunde (1/3 geslaagd na het eerste jaar?), dan zijn heel veel kostbare middelen verloren gegaan. Om maar te zwijgen dat de universiteiten niet opeens 3x zoveel studenten zouden aankunnen. Waar gaan ze die extra tijd en middelen halen om al die studenten in de snijzaal te laten werken?
Dirk HIMPE
28 augustus 2025Much ado about nothing or not ?
Is de commotie rond de cijfers van het recentste toelatingsexamen geneeskunde al dan niet terecht? Historische percentages sinds 1997 zijn eerder fragmentarisch en approximatief te achterhalen. De volatiliteit der slaagkans is echter des te duidelijker, net als de verwarrende semantiek in de data wat betreft ‘geslaagd’ en ‘gunstig gerangschikt’. Geslaagd is de helft der punten halen voor beide delen (kennis & generieke competenties), terwijl gunstig gerangschikt de beste deelnemers bedoelt, die mogen starten volgens de vooraf bepaalde quota en dito cesuur.
Anno 2025 is 47% (2608) van de circa 5544 deelnemers geslaagd, een record, waarvan ruwweg maar 1 op 3 kan starten. Bijgevolg zijn er 870 geslaagden uitgesloten, ook een record en reden voor deze gedupeerden tot protest. Een Chi²-goodness-of-fit-toets kan vlot uitsluitsel geven of de verdeling van de in 2025 waargenomen frequenties statistisch significant verschilt van de verdeling der gemiddelde historische frequenties (vanaf 2018). QED: niet geslaagden (66% vs 53% in ‘25), de gunstig (30% vs 31% in ‘25) en de ongunstig (4% vs 16% in ‘25) gerangschikte geslaagden, resulteert in een Chi²=38,6 (df=2) en p=0,00000000416.
Oorzaak van het significant hoge aantal geslaagden en dus ook van degenen die niet kunnen starten, zou o.a. de grote toename aan deelnemers zijn. Alhoewel, het gemiddelde aantal deelnemers sinds 2010 toch ongeveer al 5260 per jaar bedroeg . Anderzijds, was volgens sommige bronnen het examen dit jaar makkelijker, weliswaar intentioneel, wegens amper 18,9% geslaagden in 2024. Hoe en door wie wordt echter die graad van moeilijkheid objectief bepaald? En, is een variërende moeilijkheidsgraad wel wenselijk en krijgen we, zoals bij wijnen, verschillende ‘cuvées’ van artsen, naargelang het diplomajaar? Uiteindelijk ‘is the proof of de pudding in the eating’ en zou een eventueel gedaald slaagpercentage na het eerste jaar een indicator kunnen zijn dat een deel der kandidaten onterecht toegang kreeg tot de studie. Meteen ook een mogelijke lakmoes proef voor de integriteit en ethiek (=wat men doet als niemand het ziet) van deze studenten.
Wait & see ?
Of gewoon opnieuw de oude methode: een eerste jaar als selectie, rechtvaardig, robuust en consistent met ongetwijfeld minder ongewenste wisselvalligheden. Tabula rasa ?
Mvg,
Dirk Himpe MD PhD
Leo De Pooter
28 augustus 2025Volledig akkoord. Toelatingsexamen afvoeren!
Bart Lelie
28 augustus 2025Collega Gevaert heeft wel vaker gelijk. Hij was de eerste lichting, ik was helaas een van de "oprichters". Bij de invoering zat ik in het presidium en onze mening werd beleefdheidshalve gevraagd.
Er waren toen veel te veel artsen en de referentie was dat we het hoogst aantal artsen per 100000 inwoners hadden in Europa. De overheid besloot om het aantal RIZIV nummers te beperken want als artsen geen werk meer hebben, zullen ze werk uitvinden en fraude plegen.
Die inperking is dus op het einde van de toenmalige 7 jaar studie. Als studentenvertegenwoordigers stonden we voor een voldongen feit en vanuit Vlaanderen opteerden we voor een ingangsexamen voor het eerste jaar. Onze Waalse collega's kozen voor een examen na het derde jaar. We weten allemaal hoe dat is afgelopen.
Planning is niet zo makkelijk als de data brak is. Nu bengelen we achteraan in Europa wat artsendichtheid betreft. Een of andere oude man van het planningscomite stond twee jaar geleden ook stomverbaasd te zeggen dat er blijkbaar meer vrouwen zijn begonnen met geneeskunde en dat zowel de vrouwen als de mannen blijkbaar parttime beginnen werken en hierdoor is de planning wat fout gelopen ???? Die man moet 10 jaar in koma gelegen hebben.
Ik zou op dit moment zeggen dat we een verplicht ijkingsexamen moeten aanhouden om studenten te weerhouden een dure opleiding te starten die ze niet aankunnen. Maar op zich is een volledige afschaffing ook te verdedigen en veel eenvoudiger mits het aantal RIZIV nummers niet beperkt wordt. We moeten natuurlijk ook rekening houden met de capaciteit van onze universiteiten als we de toegang volledig open laten. Dus misschien wat geleidelijk opbouwen? Hou de artsendichtheid in de gaten en stuur eventueel wat bij op basis van ... een examen.
Johan Vanlauwe
28 augustus 2025Ik kan dit alleen maar bijtreden, inclusief de laatste opmerking rond monitoring van uitgaven, waar het artikel van collega Politis over gaat. De fakturen die vanuit het ziekenhuis komen bevatten trouwens al veel data waar de mutualiteiten aan de slag mee kunnen als ze willen, dus de transparantie komt toch evenals het e-factureren.