Na amper vijf jaar praktijk staat huisarts Jaron De Groote al op een kantelpunt. Hij voelt zich tegengewerkt door het beleid, overweegt deconventionering en ziet collega’s afhaken. "Het lijkt alsof Vandenbroucke ons gewoon keer op keer wil pesten." De teleurstelling is groot, maar de bezorgdheid is groter: wat blijft er over van het beroep als dit beleid zich doorzet?

Jaron De Groote uit Maarkedal mag de spits afbijten in onze nieuwe interviewreeks met jonge huisartsen. In 2020 startte hij solo met huisartsenpraktijk Robijn. Een jaar later sloot zijn echtgenote Katrien Vanderstraeten aan. De praktijk groeide snel en kreeg er een verpleegkundige bij in het team. "We moesten al snel een patiëntenstop invoeren. De nood aan huisartsen is hier gigantisch."

De opstart van de praktijk was een zware investering. "We hadden gerekend op de Impulseo-starterspremie van twee keer 20.000 euro. Die premie werd net dat jaar afgeschaft. En een renteloze lening bij Impulseo kon plots ook niet meer. Dat was een valse start."

"Gelukkig konden we rekenen op familie. We hebben een huis gerenoveerd waarin we boven wonen en waarin we beneden twee artsenkabinetten en een verpleegkundig kabinet onderbrachten. We klagen niet, maar we hadden gerekend op steun die plots wegviel. Dat tast je vertrouwen aan."

Hoe vertrouwen omsloeg in wantrouwen
Zijn visie was helder: samenwerken met andere eerstelijnsactoren, investeren in preventie, taken efficiënt verdelen. "We speelden zelfs met het idee om over te stappen naar een volledig forfaitair systeem. Financieel leek het interessant, en het sloot goed aan bij onze manier van werken."

Maar toen kwam de schok: de teleconsultatie werd abrupt op nul gezet. "Ook na corona was het voor ons een waardevol werkinstrument. Plots mocht het niet meer aangerekend worden. Dat had een directe impact op onze omzet. We regelden veel zaken telefonisch, uit efficiëntie en zorglogica. Gratis telefoontjes zagen we niet zitten. Dus laten we patiënten opnieuw langskomen, ook al zorgt dat niet voor betere zorg of meer respect voor onze tijd."

Voor dr. De Groote was het een alarmsignaal. "Als men zo gemakkelijk essentiële elementen schrapt, wat komt er dan nog? In een forfaitair systeem geef je je lot helemaal uit handen en vertrouw je volledig op het beleid. Maar dat kon voor ons niet meer, het vertrouwen was weg."

Vandaag overweegt hij net het tegenovergestelde. "We denken eraan om ons te deconventioneren vanaf 2026. Vooral om een rem te kunnen zetten op de vrijblijvendheid waarmee zorg gevraagd wordt. In een regio met eerder welgestelde en veeleisende patiënten is vier euro remgeld geen drempel, maar een lachertje. We zien hier mensen in dure auto’s aankomen die één euro betalen. Anderen bellen je uit bed voor een huisbezoek en zeggen er aan de telefoon al bij dat het hen toch niets kost. Er klopt iets niet meer."

Ook de rol van de apotheker zorgt voor frustratie. "We moeten verbindend zijn in de eerste lijn, klinkt het, maar intussen wordt er stevig gelobbyd. Wij mogen geen vaccins stockeren. Zo ontstaat wrevel, geen samenwerking." Toch ziet hij ook positieve voorbeelden. "Met enkele apothekers werken we goed samen. Maar het beleid geeft totaal verkeerde signalen."

Hoe de goesting verdween
Over minister Vandenbroucke is De Groote bijzonder scherp: "Het lijkt alsof hij een persoonlijke wrok tegen huisartsen heeft. Alsof hij er genoegen in schept om ons telkens opnieuw te pesten." Wat hem vooral stoort, is het gebrek aan visie. "Ik snap de ratio achter zijn beleid niet. Waarom worden beslissingen genomen zonder uitleg? Waarom is er zo weinig communicatie met het werkveld?"

Na vijf jaar praktijk merkt dr. De Groote dat zijn beeld van de huisartsgeneeskunde sterk veranderd is. "Toen ik afstudeerde, geloofde ik in autonomie, in het kunnen vormgeven van je eigen praktijk. Ik had ‘goesting’ om op te starten. Nu leef ik vooral met schrik voor wat er boven mijn hoofd beslist wordt. Dat is niet wat ik me had voorgesteld."

De idealistische visie van toen is deels verdwenen. "Ik wilde een praktijk waar samenwerking, zorg en nabijheid centraal stonden. Maar vandaag voel ik dat die vrijheid steeds meer afbrokkelt. Je hebt de keuze: ofwel kies je voor échte kwaliteit van zorg, ofwel voor het financiële. Hoe langer we doorgaan, hoe minder die twee nog verzoenbaar zijn."

Zijn veranderde kijk op het beroep heeft ook gevolgen voor de volgende generatie. "We proberen regelmatig stagiairs geneeskunde aan te trekken om het huisartsentekort in te dijken. We doen dit voornamelijk om studenten geneeskunde warm te maken voor het huisartsenberoep. Maar ik merk dat het me steeds meer moeite kost om hen enthousiast te maken voor het vak omdat ik er zelf minder in geloof. En dan betrap ik mezelf erop dat ik denk: wat doe ik die mensen aan?"

Toch moet de praktijk blijven draaien. "Volgend jaar stoppen hier in de buurt twee oudere collega’s en we willen een deel van hun patiënten opvangen. Maar met ons tweeën redden we dat niet. Op korte termijn komt er een derde huisarts bij in onze praktijk. Dat biedt hopelijk meer ademruimte."

Hoe huisartsen hun houvast verliezen
Op 7 juli nam hij deel aan de artsenstaking. "Het was tijd om een signaal te geven. Maar ik mis een duidelijke, eensgezinde boodschap. Er zijn twee artsensyndicaten die onze belangen goed behartigen, maar het derde doet niet wat we ervan verwachten. En zolang er intern verdeeldheid blijft, is het moeilijk om als groep sterk te staan."

Wat moet er volgens hem gebeuren om huisartsen opnieuw perspectief te bieden? "De minister moet luisteren naar het werkveld en praten met alle soorten praktijken: forfaitaire en reguliere, stedelijke en landelijke. En uitleggen waarom hij beslissingen neemt, visie tonen. Ik ben huisarts geworden om vrij te kunnen werken. Wat is die vrijheid nog waard als je voortdurend moet vrezen voor wat er boven je hoofd beslist wordt?"