Tijdens de uitvaart van Marc Decramer heeft Rik Torfs met een persoonlijke speech afscheid genomen van de voormalige CEO van UZ Leuven en internationaal gerenommeerde longarts. Hij blikte terug op hun eerste ontmoeting tijdens de rectorverkiezingen van 2005, hun samenwerking aan de top van KU Leuven en UZ Leuven en een vriendschap die ruim twintig jaar standhield.
Toen Rik Torfs en Marc Decramer zich in 2005 kandidaat stelden voor het rectorschap van de KU Leuven, hadden ze elkaar nog nooit ontmoet. Er waren vijf kandidaten en beiden golden aanvankelijk als tegenpolen. Marc Vervenne won uiteindelijk de verkiezingen; Torfs zou acht jaar later, in 2013, alsnog rector worden.
Voor Torfs kreeg die campagne achteraf een heel andere betekenis. “Er zijn weinig goede redenen om aan rectorverkiezingen mee te doen. Rector worden zou er eventueel één kunnen zijn. Maar het niét worden en Marc Decramer leren kennen bleek achteraf bekeken veel belangrijker.” Het werd het begin van een levenslange vriendschap.
Decramer had toen al een lange medische en academische loopbaan achter zich. Hij was sinds 1984 staflid pneumologie van UZ Leuven en werd in 1992 buitengewoon hoogleraar aan de KU Leuven. Zijn onderzoek naar onder meer COPD, respiratoire revalidatie, ademhalingsspieren en inspanningsfysiologie bezorgde hem internationale bekendheid.
Torfs leerde hem kennen als een bijzonder scherp academicus. “Marc had alle positieve eigenschappen van de briljante academicus. Ik laat in het midden welke dat zijn”, klonk het tijdens de uitvaart. Decramer had ook “een uitzonderlijk analytisch vermogen” en doorzag een situatie vaak voor anderen haar zelfs hadden waargenomen.
Ook mensen had hij snel door, met hun kwaliteiten en gebreken. Die scherpe blik maakte hem niet hard. “Voor mensen met meer gebreken dan kwaliteiten was hij mild, of toch zo mild mogelijk, zonder dat zulks tot goedkope sentimentaliteit leidde.”
Liever beslissen dan stilstaan
Naast zijn werk als arts en onderzoeker nam Decramer verschillende bestuurlijke functies op. In 2013 werd hij gedelegeerd bestuurder en voorzitter van het directiecomité van UZ Leuven. Torfs bewonderde zijn organisatietalent, zijn “volstrekte betrouwbaarheid” en zijn humor, die “de wereld groter en de problemen kleiner maakte”.
Van Decramer leerde hij ook het belang van beslissingen nemen. Die hoefden niet noodzakelijk de beste te zijn, zolang ze maar te verdedigen vielen. “Daarna zie je dan wel verder. De tweede beste beslissing is beter dan het moeras van de stilstand.”
‘Werkelijk complementair’
Vanaf 2013 stonden Decramer en Torfs tegelijk aan het hoofd van UZ Leuven en KU Leuven. “Ik had het gevoel dat we werkelijk complementair waren”, vertelde Torfs. Over de verstandhouding tussen Gasthuisberg en de universiteit liet hij weinig twijfel bestaan: “Even goed. Maar beter? Dat acht ik uitgesloten.”
Veel van hun overleg gebeurde vroeg in de ochtend vanuit de auto, onderweg naar het werk. Ze bespraken problemen en kleine ergernissen, maar er werd ook veel gelachen. “En, ongelooflijk, nooit hebben we ruzie gemaakt. Vooral omdat Marc er weinig talent voor had. Voor mezelf steek ik mijn hand niet in het vuur.”
‘Hoe is ’t mee u?’
Ook na hun emeritaat bleven de twee elkaar geregeld zien. Professionele contacten verwateren vaak zodra mensen niet langer samenwerken, maar met Decramer en zijn vrouw Vera gebeurde dat niet. “We zagen elkaar meerdere keren per jaar, op zeer uiteenlopende plekken, altijd met het grootste plezier. Dat heb je in een leven maar met heel weinig, uitzonderlijke mensen.”
Torfs eindigde zijn afscheid met de woorden waarmee Decramer mensen steevast begroette: “Hoe is ’t mee u?” Ditmaal richtte hij de vraag aan zijn overleden vriend: “Beste Marc, hoe is ’t mee u?” Om af te sluiten met: “Laten we naar het stille antwoord blijven luisteren, levenslang en langer.”
Lees ook: Voormalig CEO UZ Leuven Marc Decramer (72) onverwacht overleden
